Pijawki, węże i walka z europejską jeżyną. Nieznane oblicze Australii w Miejskiej Bibliotece Publicznej

Poniedziałek, 1 czerwca, przyniósł mieszkańcom Chojnic okazję do spotkania z egzotyczną przyrodą i opowieściami z Antypodów. W czytelni Miejskiej Biblioteki Publicznej w Chojnicach odbyło się spotkanie zatytułowane „Co w buszu piszczy?”, którego bohaterką była Anka Smugała. Prelegentka podzieliła się swoimi doświadczeniami z ośmiomiesięcznego pobytu w Australii, gdzie łączyła pracę w buszu z intensywnym poznawaniem kontynentu.

Zielona pustynia i kameleon pogodowy

Podróż na Antypody to marzenie wielu, jednak rzeczywistość potrafi zaskoczyć już na samym początku. Melbourne powitało podróżniczkę pogodą, która zmieniała się diametralnie w ciągu jednej doby, fundując cztery pory roku każdego dnia. Zamiast typowego, palącego słońca, Australia pokazała swoje bardziej kapryśne oblicze.

Prawdziwym zachwytem okazała się jednak dwutygodniowa trasa z Adelaidy do Darwin. Pokonywana pod koniec sezonu deszczowego trasa ukazała niezwykły widok – wielka pustynia, stanowiąca większość kontynentu, świeżo zakwitła i stała się całkowicie zielona. Zaskoczeniem była także bliskość natury i dzikich, rzadkich zwierząt, takich jak dziobaki, które można było obserwować w ich naturalnym środowisku tuż obok człowieka.

Praca bez zasięgu i setki pijawek

Codzienność w australijskim buszu nie należała do łatwych zadań. Praca polegała na tropieniu i usuwaniu gatunków inwazyjnych, w tym jeżyny przywiezionej z Europy przez kolonizatorów. Działania prowadzono wzdłuż rzek, często przy użyciu wykaszarek oraz oprysków chemicznych, a mniejsze rośliny wyrywano ręcznie. Praca w gęstym borze wiązała się z realnym niebezpieczeństwem i całkowitym odcięciem od świata. Ekipa musiała korzystać z GPS-u i co dwie i pół godziny wysyłać meldunki o bezpieczeństwie. Brak sygnału w wyznaczonym czasie skutkowałby natychmiastowym wysłaniem helikoptera ratunkowego.

W buszu codziennością były spotkania z jadowitymi wężami tygrysimi oraz mrówkami, których ugryzienia wywoływały silny ból. Najbardziej uciążliwe okazały się jednak lądowe pijawki. Podróżniczka zdejmowała ich z siebie setki. Choć ich ugryzienia były bezpieczne pod kątem pasożytów, to wiązały się z ogromnym dyskomfortem i uciążliwym swędzeniem.

Wyluzowani ludzie i brama do powrotu

Sami Australijczycy okazali się niezwykle uśmiechniętymi, grzecznymi i życzliwymi ludźmi, u których wciąż widać europejskie korzenie. Choć temat rdzennych mieszkańców, Aborygenów, pozostaje skomplikowany i problematyczny, to codzienne relacje z mieszkańcami opierały się na obustronnym luzie.

Ciekawym wyzwaniem okazał się język. Australijski angielski różni się od brytyjskiego czy amerykańskiego – lokalsi używają wielu własnych słów i mocno skracają wyrazy. Co ciekawe, to nie przyjezdni mieli problem ze zrozumieniem mieszkańców, ale rodowici Australijczycy musieli mocniej natężać słuch, by zrozumieć gości. Pobyt na Antypodach pozostawił niedosyt i plan powrotu za kilka lat, ponieważ na mapie kontynentu wciąż zostało wiele miejsc do odkrycia.